۶/۰۱/۱۳۹۰

دو نکته پیرامون فراخوان جدید به «الله اکبر»های شبانه

شورای هماهنگی دعوت کرده است تا سبزها در شب آخرین پنج‌شنبه ماه رمضان بر روی پشت بام‌ها ندای الله اکبر سر دهند. (از اینجا+ بخوانید) این بار هدف گذاری حرکت، همبستگی با مردم سوریه و فلسطین اعلام شده است. از نظر من، بیانیه جدید شورا یک لیوان نیمه پر است!

اگر بخواهیم خوش‌بین باشیم و نیمه پر لیوان را ببینیم باید خوشحال بود که شورا مجددا از سکوت و انفعال خارج شده و برای شکل گیری مجدد حرکت‌های اعتراضی گامی برداشته است. همچنین باید دقت داشت که شورا با یک جمع‌بندی منطقی دریافته است که در شرایط کنونی و با رکود شش ماه گذشته، نباید توقع یک حرکت بزرگ داشت و یا اشتباهات کودکانه‌ای نظیر «سه‌شنبه‌های اعتراض» را تکرار کرد. بدین ترتیب یک حرکت نمادین با هزینه اندک برای بازگشت روحیه اعتراض جمعی در دستور قرار گرفته است. اعلام و تشریح اهداف و انگیزه‌های حرکت هم یکی از دیگر نشانه‌های مثبت این فراخوان است.

اما نیمه خالی لیوان برای من تکرار یک تاکتیک تکراری است. نگرانی من از این است که پیشنهاد یک راهکار قدیمی نشانه‌ای است که نه شورا و نه دیگر فعالان جنبش طی دو سال گذشته موفق نشده‌اند هیچ ابتکار جدیدی برای شکل گیری حرکات هدفمند با هزینه پایین و امکان مشارکت عمومی طراحی کنند. این به هیچ وجه مسئله کوچکی نیست و حتی می‌توان گفت بزرگترین سد اجرایی پیش روی شکل‌گیری دوباره اعتراضات است.

من هم در حال حاضر هیچ پیشنهادی به ذهنم نمی‌رسد، اما مدت‌هاست که با بروز نشانه‌هایی از حرکت‌های خودجوش نظیر قرارهای «آب‌بازی» به این فکر می‌کنم که جامعه ما اتفاقا به رشد و بلوغی رسیده که قابلیت تولید ایده‌های جدید و مستقل را دارد، مسئله یک کاهلی عجیب در سطح مدیریت این ایده‌هاست تا بتواند خیلی زود آن‌ها را جذب کرده و متناسب با نیازهای جنبش اصلاح کند.