۲/۰۷/۱۳۹۰

برای دوستی ناشناس و ولایتمدار

یک خواننده‌ای دارد این «مجمع دیوانگان» که گه گاه در پای یاداشت‌های وبلاگ نظری می‌گذارد و لینکی از سایت «صالحات» را هم پی‌وست می‌کند. غالب لینک‌ها در مدح و معرفی رهبر نظام هستند و به تجربه دریافته‌ام زمانی ارسال می‌شوند که مطلبی در انتقاد از ایشان نوشته شود. این دوست نادیده هیچ گاه توهینی نمی‌کند و حتی زبان به گلایه از مطالب وبلاگ نگشوده است. تنها می‌آید و هرجا نظر مخالفی دید دیدگاه خودش را مطرح می‌کند. ناگفته پیداست که باورهای ما یک دنیا با هم فاصله دارد اما می‌خواستم به این بهانه برایش بنویسم «رفیق نادیده، من شیفته این منش شما هستم. شما نمونه‌ای از تبلور رویای من برای ایران فردا هستید. جایی که همه ما یاد بگیریم به جای حذف و تخطئه اندیشه دیگری، دیدگاه خودمان را بیان کنیم. باقی بماند برای قضاوت افکار عمومی. آن روز هر رسانه‌ای اینقدر وسعت دید پیدا می‌کند که حتی اگر حاضر نباشد به صورت مستقیم به مخالفان خود تریبون دهد، دست کم در حد انتشار بی‌سانسور نظرات آنان برایشان فرصت فراهم کند».