۲/۱۸/۱۳۹۰

ما متهمیم

بسیاری از آنانی که زمانی از نزدیکان و یا شیفتگان آیت‌الله خمینی بودند اما بعدها مورد غضب قرار گرفته و از حاکمیت اخراج شدند و یا نتیجه کار را خلاف تصورات خود دیدند، برای اینکه بتوانند از این اخراج ناخواسته بهره ببرند، شیفتگی پیشین خود به رهبر کاریزماتیک را توجیه کنند، دامنشان را از هرگونه اقدامات غیرانسانی تاریخ جمهوری اسلامی بشویند و در یک کلام، پاک و منزه در جرگه آزادی‌خواهان باقی بمانند به یک دست‌مایه مشترک چنگ می‌زنند. اینان همه گناهان را به گردن رهبر انقلاب می‌اندازند و در پاسخ به این پرسش که چرا زمانی از وی حمایت می‌کردند جواب می‌دهند «ایشان در پاریس وعده‌های دیگری می‌داد که ما فریب خوردیم».




شاید در موارد بسیاری بتوان صداقت این گروه را باور کرد و پذیرفت که همه چیز در تناقض گفتار آیت‌الله خمینی پیش از رسیدن به قدرت و عمل ایشان پس از رسیدن به قدرت خلاصه می‌شود، اما دست کم در یک مورد است که هیچ توجیهی را نمی‌توان پذیرفت و آن حقوق اولیه شهروندان بهایی است. جایی که آیت‌الله خمینی حتی پیش از انقلاب و درست در واپسین روزهای بازگشت به میهن نیز همچنان اصرار داشت که آنان در حکومت آینده از هیچ حقی برخوردار نیستند:




«در روزهای آخر نهضت هم امام بر این موضع (برخورد با بهاییان) پافشاری می‌کردند. ازجمله در تاریخ 7/10/57، در جواب به مصاحبه آقای کرک گروفت (در پاریس) استاد دانشگاه روتکرز آمریکا که پرسیده بود: آیا برای بهاییان در حکومت آینده آزادی‌های سیاسی و مذهبی وجود دارد؟ فرمودند: آزادی برای افرادی که مضر به حال ملکت هستند داده نخواهد شد. مصاحبه کننده: آیا آزادی‌هایی برای مراسم مذهبی آن‌ها داده خواهد شد؟ - خیر». (از اینجا بخوانید)




حرف من این است که هیچ کس، چه از اطرافیان آقای خمینی و چه از دیگر شهروندان ایرانی نمی‌تواند دامان خود را از جنایتی که طی سه دهه گذشته در حق هم‌وطنان بهایی روا داشته شده است پاک بداند، مگر اینکه از همان ابتدا نسبت به این بیداد آشکار ساکت نمانده و دست به اعتراض زده باشد. بهانه نگارش این یادداشت خبر تحقیر و تمسخر یک هم‌وطن 71 ساله بهایی با گرداندن در سطح شهر تنکابن است. (از اینجا بخوانید) به باور من چنین رفتاری از سوی حکومتی که بنیان‌گذارش پیش از کسب قدرت نیز وعده برخورد با بهاییان را داده بود بعید نیست. مشکل از میلیون‌ها شهروندی است که در تمام این مدت چشم خود را بر روی پایمال شدن بدیهی‌ترین حقوق هم‌وطنان خود بستند. اینان یا هلهله کنان از این جنایات استقبال کردند و یا با سکوت خود مهر تایید بر ادامه این دست برخوردها زدند.