۳/۱۸/۱۳۹۰

چه می‌خواستیم؟ - معلولان را از یاد نبرید

یکی از ویژگی‌های طبیعی و قابل درک تبلیغات انتخاباتی این است که باید بیشترین بخش ممکن در جامعه را مورد هدف قرار دهد. این مسئله به ویژه در کشورهایی همچون ایران که از ساختارهای مدنی برخوردار نیست چشم‌گیرتر خواهد شد، چرا که نمایندگان به جای مذاکره با احزاب و یا گروه‌های مرجع باید به صورت مستقیم با توده مردم وارد گفت و گو شوند. علی‌رغم این انتظار رایج، برنامه انتخاباتی مهندس موسوی بخش ویژه‌ای رابه «حمایت از معلولان» اختصاص داده است. گروهی که معمولا به دلیل جمعیت اندک و تاثیرگزاری پایین در جدال‌های انتخاباتی نادیده گرفته می‌شوند.


در این بخش از برنامه‌های «دولت امید» نیز به مانند بسیاری دیگر از بخش‌های آن، روی‌کرد اصلی دولت حمایت از نهادهای مردمی و واگذاری تصمیم‌گیری بر عهده خود مردم است. چند نمونه از راه‌کارهای 13گانه ارایه شده برای حقوق معلولین به شرح زیر است:


1- تلاش‌های فرهنگی برای حذف نگرش‌های منفی موجود در قبال معلولان و ارتقای اعتماد به نفس معلولان در جامعه، از جمله ارتقای آگاهی عمومی در زمینه کم‌توانی با همکاری رسانه‌ها.


2- فراهم کردن بسترهای لازم برای حضور فعال و مؤثر افراد معلول در جامعه به ویژه با تشویق و ترغیب ایجاد سازمان‌های مدنی مربوط به معلولان و شرکت دادن آن‌ها در تصمیم‌سازی‌ها و تصمیم‌گیری‌های مربوط به خودشان.

...
6- اختصاص درصدی از تولیدات مناسب سازی شده کارخانه‌ها از جمله خودروسازی به معلولان جسمی و حرکتی.


7- فراهم نمودن زمینه‌های اشتغال متناسب با توانایی‌های جسمی و علمی معلولان.


8- شناسایی همه افراد معلول در جامعه و تلاش برای قرار دادن آن‌ها تحت پوشش بیمه همگانی و مکمل.


9- رعایت سهم 10 درصدی جمعیت معلولان ( شامل معلولیت‌های شدید، متوسط و خفیف) در سیاست‌گذاری‌ها، برنامه‌ریزی‌ها، تخصیص منابع و غیره.

...
13- طراحی مجموعه نرم افزارهای صفحه خوان، موتور صوتی هوشمند و شناسه‌گر نوشتار فارسی.

پی‌نوشت:
مجموعه یادداشت‌های دنباله‌دار «چه می‌خواستیم» به بازبینی برنامه‌های ارایه شده در دفترچه انتخاباتی «دولت امید» اختصاص داشت که در اینجا و با مجموع 21 یادداشت به کار خود خاتمه می‌دهد. به گمان من، این برنامه‌ها که به نوعی در انتخابات سال 88 به رای گذاشته شد، می‌تواند دست‌مایه‌ای حداقلی و مورد توافق برای تشکیل دهندگان «جنبش سبز» به حساب آید. به بیان دیگر من امیدوارم اگر آیندگان روزی بخواهند بپرسند که «شما چه می‌خواستید و هدف جنبش سبز چه بود»؟ ما بتوانیم بجز شعارهایی کلی نظیر «آزادی، عدالت، حقوق شهروندی و حق حاکمیت بر سرنوشت خود»، فهرست دقیق‌تری از مطالبات خود را هم ارایه دهیم. به یاد بیاوریم که در مورد مطالبات انقلابیون 57 بجز سه شعار «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی» هیچ دست‌مایه مورد توافق دیگری وجود ندارد. این سه شعار نیز بسیار کلی‌تر و مبهم‌تر از آن بودند که امروز بتوانند به سنگ محکی برای سنجش رفتار حاکمیت در مقایسه با اهداف انقلاب بدل شوند.

دفترچه «برنامه دولت امید» را از اینجا+ دریافت کنید و مجموعه یادداشت‌های آن را در بخش «چه می خواستیم؟» پی‌گیری کنید.