۳/۳۱/۱۳۸۹

یک نفر در آب دارد می سپارد جان

محمد مصطفایی نسبت به اجرای قریب الوقوع حکم سنگسار هشدار داده است. بنابر نوشته این وکیل دادگستری «سکینه محمدی» از سال 84 در زندان تبریز نگهداری می شود. وی در سال 85 یک بار به دلیل رابطه نامشروع به 99 ضربه شلاق محکوم شده است. با این حال در سال 85 بار دیگر و به دلیل همان جرم پیشین -که حکمش صادر شده بود- محاکمه و این بار به سنگسار محکوم می شود. گویا پرونده آنچنان از ضعف مدارک و شواهد برخوردار است که علاوه بر محمدمصطفایی، دو تن از پنج مستشار قضایی (قضات پرونده) نظر به بیگناهی این فرد دارند. آقای مصطفایی برای غیرقانونی دانستن حکم صادره دلایلی نیز ذکر کرده اند که می توانید از وبلاگ خودشان بخوانید. مسئله اینجا از نگاه من، نوعی دست یاری است که ایشان به سوی فضای مجازی دراز کرده اند.


بسیاری اعتقاد دارند در برخی پرونده های قضایی، دوری از جوسازی های رسانه ای می تواند به بهبود مسالمت آمیز وقایع کمک بیشتری کند. برای مثال در پرونده «دلارا دارابی»، نامه گلایه آمیزی که خانواده مقتول منتشر کردند حاکی از آن بود که برخوردهای رسانه ای، هرچند در مقاطعی می رفت تا به نقض حکم اعدام بینجامد، اما دست آخر خانواده مقتول را آزرده کرد و به نوعی بر سر لج انداخت. حتی گاه به نظر می رسد دستگاه قضایی ایران هم نسبت به برخی بسیج های رسانه ای علیه احکام صادره اش موضع گیری می کند و برسر اجرای حکم پافشاری بیشتری به خرج می دهد. با این حال در این پرونده من گمان می کنم دست کم تشخیص آقای مصطفایی بر این است که رسانه ای شدن هرچه بیشتر ماجرا می تواند خطر اجرای حکم را کاهش دهد. ایشان علاوه بر انتشار خبر این محکومیت، در پستی جداگانه از صدیقه وسمقی کمک خواسته اند که پاسخ این استاد دانشگاه را هم می توانید در وبلاگ آقای مصطفایی بخوانید.


وارد شدن در بحث های قضایی اگر هم در حیطه تخصصی ما بود، -که گمان می کنم نباشد- باز هم کمکی به حل مشکل نمی کند. من گمان می کنم ما دست کم می توانیم با رسانه ای کردن این خبر و جلب حساسیت افکار عمومی به آن، خطر اجرای حکم را کاهش دهیم.