باید از یک جایی شروع کرد. منتظر ماندن برای فردایی بهتر، یعنی بیعملی و حسرت ابدی. من مدتهاست به این فکر میکنم که «هدف» چیزی جز خود «مسیر» یا «وسیله» نیست. هر آنچه آرزویاش را داریم باید همین امروز تجربه کنیم. من شیفته ادبیات و هنر هستم، پس این موضوع اصلی این وبلاگ خواهد بود.
۱۲/۰۱/۱۳۸۷
شاید...
وقتی هزار درد باشد و یک دلخوشی ساده هم نباشد یا بمیر، یا به دنبال یک «دلخوشکنک» بگرد؛ هنوز قصد مردن ندارم؛ «دلخوش کنک» این روزهایم همچنان «درخت انجیر معابد» است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر