۷/۰۳/۱۳۸۹

چهار نقطه ضعف جنبش سبز

شورای فعالان ملی-مذهبی، 22 شهریور امسال تحلیل مفصلی از وضعیت جنبش سبز منتشر کرد که به باور من بسیار خواندنی و آموزنده است. این تحلیل احتمالا نسختین نمونه از نوع خود است که از بحث های انتزاعی صرف فاصله گرفته و دیدگاه های خود را به آمارهای قابل تامل مستند ساخته است. مطالعه این متن را به تمامی دوستان توصیه می کنم و در زیر بخش «نقاط ضعف» جنبش را از همین بیانیه عینا می آورم:

1- عدم تدوین اسناد مورد توافق: تا مدتها سند مدونی برای ایجاد هماهنگی نیروهای درون جنبش به منظور اِعمال روش‌ها و تحقق اهداف آن وجود ‌ نداشت .این خلاء با انتشار منشور پیشنهادی جنبش سبز توسط مهندس موسوی تا حدود زیادی جبران شد . اگر چه هنوز فقدان برنامه و اهداف مدون مشترک، امكان برنامه‌ریزی فراگیر در چارچوب گفتمان جنبش را دشوار و بلكه ناممكن می سازد‌.

2- ضعف در همراه سازی قشرهای پایین جامعه: هنوز جنبش در همراه‌سازی اقشار كم‌درآمد و فقیر جامعه، در حاشیه شهر‌ها، شهرهای کوچک و روستاها، موفق نشده و در شهرهای بزرگ محدود مانده است‌.

3- ضعف‌های تاكتیكی: جنبش، محصور در تاكتیك‌های محدودی است كه به ‌تدریج كاركرد خود را از دست می دهند. از این رو تقویت ظرفیت های لازم برای مذاكره ، گفت و گو و دیگر ابتكارات برای پیشبرد اهداف جنبش از اهمیت برخوردار است.

4- ضعف در ساختار و سازماندهی: مهمترین ضعف‌های ساختاری جنبش عبارت اند از: فقدان مشی شورایی برای اتخاذ تصمیمات استراتژیك، عدم وجود تشكیلات منسجم، فقدان هسته‌های تشكیلاتی حقیقی برای تغذیه فعالان جنبش و تاكید انحصاری بر شبكه های مجازی و در نتیجه ضعف سازماندهی و تصمیم گیری ، كمبود منابع و فقدان سیستم تامین منابع، فقدان سخنگوی رسمی برای جنبش در داخل و خارج از كشور و تکیه جنبش بر ابتكارات فردی.